Natuurlijk weet ik, de weg is koud en eenzaam
Wij zijn als bladeren in de wind,
je kan nergens van op aan
want wat de wind wil zullen we nooit weten
Dus op je tenen door het leven en nooit verder dan de hoek,
dan gauw terug naar huis
want wie te ver loopt raakt loopt misschien wel zoek,
want wat de wind wil zullen we nooit weten
Maar ik dacht, ik ken het uitzicht wel,
als ik nu niet ga sta ik altijd stil
Als ik nu niet ga kom ik nooit meer weg,
doe ik nooit meer wat ik wil
Dus loop ik ver van huis, met mijn oudste schoenen aan
en de duivel op mijn hielen
Maar trots dat ik ben gegaan,
want wat de wind wil zullen we nooit weten
Ik dacht, ik ken het uitzicht wel,
als ik nu niet ga sta ik altijd stil
Als ik nu niet ga kom ik nooit meer weg,
doe ik nooit meer wat ik wil
Natuurlijk weet ik, de weg is koud en eenzaam
Wij zijn als bladeren in de wind,
je kan nergens van op aan
Maar ik geloof dat het goed komt en verder vraag ik niets
Wie gelooft moet niet veel vragen, maar z'n jas aandoen en gaan
En wat de wind wil houdt je niet tegen